| |
|
> Nadenken over Vlaanderen
Vlaanderen is de naam van het gebied waarin ik geboren ben, en dus ben
ik Vlaming. Dat ik niet naar België verwijs, is een persoonlijke
keuze en daaruit mag afgeleid worden dat het niet de bedoeling is te vervallen
in de discussie over wie waarom Vlaming of Belg is. Ik beschouw België
als een tweewoonst met een Vlaams huis en een Waals huis. Ik woon in het
Vlaams huis en wil, bijgevolg, dat huis, mijn huis, opbouwen, verbeteren
en aangenamer om wonen maken. Wat mijn buur met zijn huis doet, is zijn
zaak en gaat me niet aan. Net zoals het hem niet aangaat wat ik met mijn
huis doe. Zolang, uiteraard, dat ik zijn huis niet begin af te breken.
Jammer genoeg voel ik me niet zo thuis in mijn eigen huis. Het staat
er nogal afwezig bij, zonder ziel, zonder warmte. Bovendien, wat ik in
feite erger vind, komt het me voor dat mijn huisgenoten zich vaak wegdraaien
van structurele vraagstukken en de anderen, die menen dat ze het huis
goed verzorgen, maar laten doen, met alle gevolgen van dien. Ikzelf heb
zin om die bestuurders eruit te gooien en de inrichting van het huis te
veranderen en te vernieuwen. Maar, staan mijn huisgenoten daar ook bij
stil? Willen zij dat ook, maar durven ze niet? Waarom toelaten dat een
handvol huisgenoten ons huis, stilaan maar zeker, afbreken? Omdat ze democratisch
verkozen zijn? Dat kan goed zijn, maar betekent dat dan carte blanche
om met de toekomst van dat huis, en dus van alle huisgenoten, naar believen
te spelen?
In de media die er verspreid worden, lees ik vaak voorstellen om het
huis nog meer uit handen te geven en over te laten aan vreemde speculatoren
die het huis niet eens kennen en die er totaal geen interesse voor hebben.
Maar die het wel willen gebruiken en misbruiken om er munt uit te slaan.
Waar is die slogan van weleer naartoe? Baas in eigen huis?
Ik lees ook vaak commentaren op ons huis van mensen die niet willen dat
het opgebouwd wordt en een eigen, volwaardige identiteit verkrijgt. Ook
van mensen die in een ander huis wonen en wie het dus in feite niets aangaat
wat we doen. Natuurlijk gebeurt eveneens te vaak het omgekeerde, maar
dan is “het kot wel te klein”. En terecht. Waar moeien die
zich mee, luidt het dan. Maar niet bij ons.
Stel dat ons huis de kans krijgt om volledig opgebouwd te worden, dan
zal ik niet juichen. Want de huidige inrichting bevalt me allerminst.
Het zou grondig hervormd moeten worden en met andere mensen die als goede
huisvader het beheer ervan uitoefenen.
Concreter: als Vlaanderen morgen onafhankelijk zou worden, zal ik geen
groot feest vieren. Want het zal niet het Vlaanderen zijn dat ik wil.
Omdat het huidige Vlaanderen zichzelf niet kan en mag zijn. Het zou een
vreemde structuur zijn, vastgeketend aan een neo-liberaal Europa, beheert
door politici zonder ook maar een greintje interesse voor de sociale,
politieke en economische belangen van het volk. Ze doen wel alsof, natuurlijk,
ze moeten hun waar toch aan de gewone man kunnen brengen.
Het Manifest van de Warande is daartoe een duidelijk signaal. Duidelijker
kan bijna zelfs niet. Vlaanderen zou geen baas in eigen huis zijn. Is
het dat wat we willen? Waar is de reactie van de Vlaamse Beweging? Van
welke beweging? De eerste vraag is in feite, is die er nog? Zo ja, waar
is die dan? Wordt daar nog nagedacht? Zo ja, waarover?
Durft men daar het huidige Vlaanderen, met zijn a-sociale structuren,
economische en sociale vervreemding, vervlakte media, nog wel openlijk
in vraag stellen en daarvoor een alternatief uitdenken? Of is een onafhankelijk
Vlaanderen als titel voldoende en is daarmee de kous af? Het kan natuurlijk
ook zijn dat de Vlaamse Beweging tevreden is met de huidige, onpersoonlijke
maatschappij.
En dan zit ik met een probleem. Waar moet ik nog naartoe? Ik ben het niet
eens met de politieke, sociale en economische koers van Vlaanderen, noch
met die totaal afwezige Vlaamse Beweging, noch met de politieke partijen,
noch met de vervlakte media... Kortom, dit is niet mijn Vlaanderen.
Welk is dan wel jouw Vlaanderen, is de logische vraag die volgt. Wel,
een politiek en economisch soeverein Vlaanderen dat eveneens de soevereiniteit
van het volk respecteert, en zich niet laat vastketenen aan neo-liberale
dictaten die totaal geen rekening houden met wat we als gewone mensen
nodig hebben.
Maar daarvoor zou er een totale herinrichting van het huis nodig zijn.
Waar zijn toch al die huisgenoten die daarover mee willen nadenken?
Karel Sterckx
Oud-internationaal secretaris VUJO
Oud-coördinator externe contacten Ronduit N-VA
Medewerker Meervoud & SFL
|
