webstek voor
linkse republikeinen
en progressieve nationalisten

> Voor een Europese Welvaartstatenbond

Natuurlijk waren wij opgetogen met het Franse “non” en het Nederlandse “nee” in de referenda over de Europese Grondwet. Maar niemand kan ons, sociaal-flaminganten, ervan beschuldigen tegen elke vorm van Europese samenwerking te zijn. Wij zijn immers vóór een confederaal Europa. Wij bedanken echter voor een federale Europese Unie, zoals de Euriërs die ons door de strot willen rammen. De Europese Federatie die zij wensen zou immers neerkomen op een Protectoraat met de USA als suzerein.

Wie zijn de grote gangmakers bij uitstek voor een doorgedreven federaal Europa?

Onze premier Verhofstadt natuurlijk, de uitvinder van de EU-Grondwet, en met hem al de Donker- en Lichtblauwen. Inderdaad: diezelfde VLD’ers die op hun recent economisch congres stelden dat het collectief onderhandelen over arbeidsvoorwaarden beter afgeschaft wordt. Maar ook de sociaal-democratische afdelingen van het Vlaams-Belgisch neoliberalisme (CD&V, sp.a en Groen!) zijn voorstanders van de “Verenigde Staten van Europa”. Heel de “democratische” politieke klasse, heel het Belgisch establishment, alle Belgische ideologische staatsapparaten, van economisch rechts tot en met academisch en artistiek links, zijn in dezelfde mate en om dezelfde redenen vóór een verdere europeanisatie als tégen meer autonomie voor Vlaanderen. Dat de Vlaamsgezinden dit goed beseffen: minder België betekent niet noodzakelijk méér Vlaanderen!

Het politiek-correcte denken in Vlaanderen is duidelijk doorspekt met de ideologie van de leidende atlantische Europeërs.

Zij beweren dat het dankzij meer en meer Europese samenwerking is dat het continent nu al “50 jaar van Vrede en Welvaart” kent. Dat is natuurlijk zever. Het was immers pas nadat de kernstaten in de na-oorlogse periode elk individueel een nationale welvaarstaat hadden uitgebouwd dat er aan daadwerkelijke samenwerking werd gedacht. En die bleef drie decennia beperkt tot confederalisme, de EGKS, de EEG en de EG. Het was toen de economische crisis toesloeg (omdat de US eenzijdig de Bretton-Woods-akkoorden opzegde) en de neoliberale ideologie zijn opgang maakte, dat de Europese elites aan federatieve demarches gingen denken. De Belgische sectie van die elites werd vanaf 1970 ook meer en meer “intern” federalistisch. Niet om het Vlaamse en Waalse volk door twee deelstaten meer macht te geven, maar om door een kluwen van overlappende Gewesten en Gemeenschappen vlugger tot ontmanteling van de Staat als regulator te komen!

Federalisme en de Welvaartstaat, dat staat haaks op elkaar. Een echte gemengde overlegeconomie overleeft een uitholling naar boven en beneden niet.

Een Europese Federatie zou slechts staan voor een groep nachtwaker(deel)staten, onder dominantie van een reeks niet-aansprakelijke supranationale technocratieën die naar de pijpen van de Amerikaanse multinationals dansen. Een Europese Welvaartsfederatie is een ijle dagdroom. De Euro-elites blinken niet bepaald uit in hun ijver om structuren uit te bouwen voor collectief arbeidsoverleg op Europees niveau. De verstandigen uit de arbeidersbeweging beseffen dat zeer goed. Om die redenen is het ACW ook tegen verdere Vlaamse verzelfstandelijking. Zij vrezen, niet onterecht, dat de Vlaamse Beweging grotendeels geleid wordt door een klasse die niet tevreden is met de snelheid waarmee de Belgische elites de regulerende taken van de Staat terugdringen. N-VA-voorzitter Bart De Wever zegt openlijk: wie Vlaams en liberaal is, is welkom in onze partij. Door de teksten voor het komende economisch congres van het Vlaams Belang klinkt de ruwe patronale stem.

Wij zijn hier heel duidelijk in. Federalisme als politieke filosofie kan mooi klinken: het zou eenheid en verscheidenheid kunnen verzoenen. De Europese praktijk laat een ander beeldje zien. Zowel de devolutie van unitaire staten (segregatief federalisme) als de evolutie naar een supranationale federatie (integratief federalisme) is, onder leiding van hen die geloven in “het einde van de geschiedenis”, een instrument voor anti-sociale doeleinden.

En het subsidiariteitsbeginsel dan? Bah, voor de essentiële aangelegenheden zullen de bovenstatelijke bureaucratieën zich altijd opwerpen als het “meest rationele niveau” en zich de bevoegdheden toeëigenen!

Wat worden volkeren in zo’n federatie? Regio’s en ethnieën! Wat wordt hun cultuur? Folklore!

Waarom is officieel Links dan toch voor een Euro-Grondwet?

Wel, omdat zij behoren tot de hogere middenklassen. En de voordelen die Europa meebrengt, worden in die “meritocratische” strata goed gevoeld. Zij boeren niet slecht! In hun naïviteit, echt of gespeeld, menen zij dat later ook de lagere middenklassen en de onderklasse er zullen kunnen van genieten. Dus roept de sociaal-democratie luid “Democratie, welvaart en welzijn!” terwijl ze eigenlijk bedoelen: “Goed bestuur, consumentisme en entertainment!”.

Maar in werkelijkheid brengen maatregelen die goed zijn voor de hoge middenklassen, daarnaast uitsluitend exponentieel grotere voordelen voor de Mondiale Overklasse. Maar die regionen blijven opzettelijk buiten beeld.

Het lagere salariaat en de kansarmen blijven ook onzichtbaar, maar dan ongewild. Ook op hen zal het Europees licht schijnen, zo wordt hun voorgehouden, maar ik vrees dat ze nog een paar honderd jaar zullen moeten wachten! Ze kunnen zich troosten omdat hun “Nee!” toch eens even luid geklonken heeft.

Wat voor een Europese samenwerking willen wij linkse Vlaams-nationalisten dan wel?

Wij willen een unie van Europese natie-staten die een hoge graad van zelfstandigheid behouden.

De unie komt stand door een verdrag of een reeks verdragen. De lidstaten mogen uit de unie stappen wanneer ze willen, zonder toelating van de anderen of van het centraal gezag. Er komt dus geen grondwet aan te pas die het de individuele deelnemers haast onmogelijk maakt het verdrag op te zeggen.

De soevereiniteit blijft immers bij de lidstaten: zij behouden hun bevoegdheden van wetgeving en rechtspraak, regelen al hun interne aangelegenheden zelf, onafhankelijk van elkaar, ze voeren een eigen economisch en monetair beleid.

De staten verenigen zich ter behartiging van hun gemeenschappelijke belangen. Belangen zijn pas gemeenschappelijk als alle lidstaten ermee instemmen. Voor vitale ultieme beslissingen is unanimiteit vereist.

De confederatie zal een centraal gezag kennen, maar dan met beperkte bevoegdheden. Het heeft wel degelijk rechtspersoonlijkheid en kan bestaan in instellingen, zoals een arbitragehof, een secretariaat, een ministerraad, een kamer van tegenwoordigers van de parlementen van de lidstaten. De confederatie mag echt een tweede identiteit voor de burgers worden met een eigen naam, maar het ‘point of no return’ wordt nooit overschreden.

Het centraal gezag heeft dus nooit exclusief gezag over diplomatie en defensie.

De Europese staten verenigen zich ter bescherming van het gemeenschappelijk grondgebied, maar dit gebeurt zonder bindingen met de NAVO. De confederatie voert noch interne noch externe interventies uit.

De lidstaten voeren een gezamenlijke buitenlandse politiek: ze kennen een gemeenschappelijke binnenmarkt en buitentarief. Dat gemeenschappelijk economisch beleid plooit niet voor directieven van WTO of IMF. Dat heeft goed gewerkt: zie maar de tijd van vóór het heilloze Verdrag van Maastricht. Met de Derde Wereld komt men tot samenwerking die ook de landen van het Zuiden iets opbrengt (in tegen stelling tot de Accoorden van Lomé en Cotounou).

Het duidelijke nee van de Franse en Nederlandse bevolking maakt onze standpunten plausibel.

Wij willen een Europa van de volkeren, een samenwerking tussen naties die hun eigen staat kunnen behouden of krijgen, die hun eigen economisch, hun eigen sociaal en cultureel beleid kunnen voeren. Een bond van Welvaartstaten. Een begin van echt internationalisme in het voordeel van de kleine man. Wij beseffen dat daarvoor eerst de Belgische staat moet gebroken worden, die vandaag toch maar als regulator van de deregulatie dient, en die de emancipatie van het Waalse en Vlaamse volk in de weg staat.

Theo Van Heijst

[ SFL: p.a. Leuvensebaan 109, 3220 Holsbeek ] [ ARGENTA: 979-5930107-17 ] [ IBAN: BE61 9795 9301 0717 - BIC: ARSPBE22]