> Slottoespraak 1ste Landdag 22/08/04

Beste vrienden sociaal-flaminganten,

De traditie wil dat het afsluitend woord van een manifestatie de deelnemers moet enthousiasmeren. Ik zou hier dus een donderpreek kunnen houden zoals waarschijnlijk vandaag in Steenstrate te horen was, in de trend van “Wij zij niet tegen te houden, binnenkort is het erop en erover!”. Of ik zou een brave, pragmatische rede kunnen houden, zoals die volgende week in Diksmuide zal weerklinken, iets in den aard van: “Wij zouden graag dit en dat zien gebeuren, zou het niet beter zijn dat dit en dat zo en zo…en indien dit er niet binnen afzienbare tijd komt (laat ons zeggen binnen de 100 jaar), pas dan op, houd ons dan tegen want dan zullen er misschien ongelukken van komen.”

Nee, ik wil hier niet louter jullie batterijen opladen, zodat jullie er weer een tijdje tegen kunnen en met een gerust geweten kunnen overgaan naar de business as usual.
Volgend jaar zullen we opnieuw een Landdag organiseren, en in de winter waarschijnlijk een bijeenkomst rond het boek over Toon Roosens. Maar in tussentijd moeten we allen ernstig aan het werk. Ik wil hier dus alleen even uitlijnen wat ons te doen staat in de komende maanden (en ook jaren).

Wij sociaal-flaminganten, zijn bescheiden en ambitieus tegelijk, wij willen slechts een begin aan een begin maken aan een hernieuwde Vlaamse Beweging, een sociale Vlaamse beweging. Wij willen tot een duurzame symbiose komen tussen de strijd voor sociale en politieke ontvoogding van de bredere arbeidende lagen van de bevolking en de strijd voor Vlaamse zelfstandigheid. Is dit een poging om twee verschillende zaken tijdelijk bijeen te brengen, is dit een verzoenen in een amalgaam van tegengestelden, is dit de vereniging van water en vuur? Helemaal niet, want hier komt ons ideologisch uitgangspunt ten berde. De menselijke beschaving, en dus ook vooruitgang en emancipatie, zit niet tussen de naties, niet boven de naties noch over of na de naties, maar wel in de natie. De geschiedenis, de klassenstrijd, speelt zich af binnen de cultureel-sociale eenheid van het volk; correcter uitgedrukt: de natie, het volk als wilsgemeenschap, is de inzet van de klassenstrijd. En die strijd wordt beslecht op het politiek-culturele veld. Die klasse die die strijd wint bepaalt het verdere economische, politieke en culturele pad van het volk. Voor Vlaanderen betekent dit het volgende: Wij leven vandaag in een federalistisch België ; federalisme is in de praktijk altijd maar een tussenstadium tussen ofwel een de facto neo-unitaire staat (die misschien in naam federalistisch blijft heten) ofwel een complete politieke scheiding. Dus ofwel worden de Vlamingen brave Belgen die een soort folkloristisch nederlands spreken, een onderafdeling van de Belgische natie, en later gewillige veeltalige Europeanen en uiteindelijk willoze engelstalige wereldonderdanen, onder toezicht van de plaatselijke politieke afdeling van het mondiaal kapitalisme,
Ofwel gaan we voor een Vlaamse staat, dus voor een democratisch sociaal-economische en cultureel progressieve ontwikkeling, waarin de post-kapitalistische Vlaamse diensteneconomie mogelijkheid krijgt zich ten volle te ontwikkelen. Waarin de nieuwe Vlaamse arbeidende klasse haar meerderheidspositie kan verzilveren. Zodat we uiteindelijk kunnen komen tot een verbeterde rechtsstaat, een verfijndere democratie en een sterkere welvaartsstaat dan wat België vandaag aan het worden is.

Dit is dus geen keuze tussen het absolute duister en het absolute licht, tussen ondergang of opstanding, tussen leven of dood, maar heel simpel tussen elitair bestuur of volkssoevereiniteit. It is the democracy stupid! Wij zijn geen Vlaamse Jihad die vecht tegen MacWorld. Wij staan aan de kant van het gewone volk. Daarom zijn wij links. Daarom zijn wij soevereinisten, daarom stellen wij tegenover de globalistische liturgie in al haar soorten , beleden door zowel de rechtse, centrische en de linkserige neo-liberalen en helaas ook door de anders-globalisten; “internationalisme plus de natie-staat”.

Hoe gaan we eraan beginnen? Toon Roosens had indertijd het idee om plaatselijke of provinciale links-nationalistische kernen op te richten, waaruit dan later een nationaal verband zou groeien. Om praktisch redenen, dat is de huidige gegevenheid in Vlaanderen, moeten we een beetje andersom te werk gaan. Deze Landdag wil eerst eens kijken wie er als sociaal-flamingant in Vlaanderen nog over is, of zoals Joost Vandommele het uitdrukte, wie er na het bombardement vandaag nog overeind staat. Van iedereen die hier aanwezig (en of we nu met veel zijn of met weinig speelt geen rol) is hebben we de gegevens geregistreerd; van wie daarvoor de toestemming geeft, geven wij die gegevens aan iedereen door; dus iedereen zal iedereen weten te bereiken.
Het gesprek onder sociaal-flaminganten kan beginnen. Daaruit moeten dan de plaatselijke kernen groeien. Binnen die kernen kunnen we dan aan het werk en dat werk bestaat uit analyse, kritiek en actie.

We moeten met alles en iedereen die zich in de civiele maatschappij aandient de discussie aangaan, politieke partijen, vakbonden, drukkingsgroepen, belangenverenigingen, academici, journalisten, publicisten en alle andere mogelijke collectieve of individuele opiniemakers. We moeten het hele middenveld confronteren met onze standpunten, en nog wel op een manier dat ze er niet onderuit kunnen, dat ze moeten luisteren en antwoorden.

Onze bevoorrechte gesprekspartners (zal ik maar zeggen) zijn natuurlijk enerzijds de gematigde en rechtse vleugels van de Vlaamse Beweging en anderzijds de arbeidersbeweging in al haar facetten. Wij gaan niemand uitmaken voor dwalers, dommeriken, afvalligen of verraders (beledigingen die ons zeker ten deel zullen vallen), maar we gaan wel hun doen en laten niet aflatend bevragen.

Elke kern moet zijn ogen openhouden en alle sociale en politieke evoluties analyseren. De kritiek die dan geformuleerd kan worden, moet verspreid worden door middel van een veelheid aan publicaties: boeken, artikels in tijdschriften (en ik denk daarbij zeker aan Meervoud, het enige standvastige tijdschrift voor de linkse Vlaamse beweging), pamfletten, brochures, folders, opiniestukken, lezersbrieven, e-mails, telefoontjes. Iedere duidelijke tegenstrever en iedere mogelijke medestander spreken we persoonlijk aan met zijn naam en bestoken we met lastige maar pertinente vragen. Naast een stroom aan publicaties moeten de kernen ook activiteiten organiseren, ik denk daarbij aan studiedagen, panelgesprekken, discussie-avonden, debatten en dergelijke, waarop we vriend en vijand uitgenodigen en hen uitgedagen het achterste van hun tong te laten zien. We zullen ook aan agitatie doen: deelnemen aan manifestaties, zelf demonstraties op poten zetten, affiches plakken en slogans kalken, kortom alles wat men acties noemt..Van al die activiteiten en agitatie wordt dan weer verslag gemaakt via allerlei publicaties.
We gaan dus iedere speler in het middenveld in de weg staan en laten hem pas door als hij antwoordt op onze vraag. Al de reacties die volgen op onze publicaties, activiteiten en agitatie grijpen we direct aan om weer andere vragen te stellen, weer aan andere instanties.

Een belangrijk punt hierbij is dat elke sociaal-flamingantisch kern ook al de andere kernen gedetailleerd op de hoogte houdt van hun werkzaamheden. Dit niet omwille van wederzijdse controle, maar wel om isolatie te voorkomen en een vruchtbare kruisbestuiving mogelijk te maken. Op de onze webstek zal elk lijntje lectuur dat vanuit de kernen samengesteld wordt (artikels, brochures, pamfletten, verslagen, opmerkingen, kortom alles) te lezen zijn, zonder selectie of censuur. Het moet natuurlijk afkomstig zijn van een echte sociaal-flamingantische kern!. We vragen daarom alles door te spelen aan onze webmeester, via info@landdag.org.

Beste vrienden, ik ga hier afronden, maar jullie zien dat er werk aan de winkel is. De ellendige staat van de Vlaamse Beweging vandaag is geen reden om zich te verstoppen en te gaan zitten treuren in een hoekje. Nee, er is nu mogelijkheid, ruimte voor een nieuw begin. En een nieuw begin vergt de eerste zelf genomen stappen. Als wij het niet doen zal niemand het doen. We hebben hier vergaderd rond het Manifest, met al zijn onvolkomenheden. Maar in het najaar zal het boek over Toon Roosens verschijnen en dat zal een betere bron van inspiratie worden. Iedere sociaal-flamingant die even niet meer weet wat te doen, moet er maar wat in lezen of herlezen en zal weer aan het werk kunnen. Maar het volgende is ons linkse Vlaams-nationalisten toch al wel duidelijk: wie zegt dat er geen ideologieën meer zijn, schaart zich achter het neo-belgicisme en neo-liberalisme, wie zich niet links wil zetten, zet zich rechts, dus recht tegenover ons die zeggen: “Er is wel een alternatief!”

Rik Van Cauwelaert, niet bepaald een linkse jongen, drukt deze week in Knack zijn spijt uit dat de Vlaamse beweging geen grote academische, culturele, economische en politieke denktank is geworden die de Vlaamse beleidsmakers nieuwe en genereuze ideeën en bevindingen aanreikt.
Wel zo’n denktank willen wij in het leven roepen. Maar de sociaal-flamingantische denktank zal niet beleidsvriendelijk en zeker niet beleidsondersteunend zijn! We zullen, zacht uitgedrukt, uiterst kritisch zijn!

Een enorme maar niet onmogelijke en dus boeiende opdracht staat ons te wachten. Vanaf vandaag gaan we aan het werk. Het startsein is gegeven.

Ik dank u.

Eindtoespraak SFL, Theo Van Heijst

[ SFL: p.a. Leuvensebaan 109, 3220 Holsbeek ] [ ARGENTA: 979-5930107-17 ] [ IBAN: BE61 9795 9301 0717 - BIC: ARSPBE22]